Karma Hikâyeler Bölüm 7 | Podcast Serisi Bölüm 7 | 1. Sezon

Soluk bir sabaha kendini hissiz hissederek uyanmıştı. Duygularını dün gece bir yerlerde bırakmış gibiydi. Çıkmaz bir sokağın henüz başında olduğunu fark etti. Yolun sonunda yeşil bir apartman vardı. O apartmana ulaşması gerektiğini düşündü. Nefes alışverişleri normal bir düzeye geldiği zaman sokağa ilk adımını attı. Tesadüfen yaşadığına birkaç savruluştan sonra vardı. Bu fark edişinin temel sebebi birikimleriydi. Tecrübeler onu bu seviyeye getirdi. Tecrübelerin çokluğu onu kaygılandırmıyordu. Çünkü artık o aşamayı geçmişti. Meyus duyguları olur olmadık yerlerde yaşamıyor, derya deniz bir efkârın içine düşmüyordu.

Bu aralar başına sardığı Zodyak burçlarını takip ediyor ve olayları önceden tahmin ettiğini düşünüyordu. Bu durum onu hüzünden uzaklaştırıyor, rafyaların arasında güvenli bir yürüyüşe götürüyordu. Özlem duyduğu yağmurlar ve yağmurlardan sonra gelen gökkuşağı ve hatta bahsederken bile burunda tüten toprak kokusu her yağmur yağdığında ona şunu hatırlatıyordu;

“Değişimden korkma!”

Hayat, sayısız hatalarla ve onları telafi edecek anlarla doluydu. Bu sözü “Arkeologun Düşü” adlı kitaptan hayatına katmıştı. Butimar kuşunun hikâyesinden de bahseden bu kitap lahitlerde bulunan mezarları bir kadavra gibi betimleyip mistik hikâyeye dönüştürüyordu.

Bu kitabı arkadaşlarından biriyle iki kelime sohbet etmek için çıktığı zaman bir araya geldikleri ciğercide öğrenmişti. Yanmış ciğeri Hakkı Bulut eşliğinde yiyorlardı. Bu anı her hatırladığında serendipçe bir duygu durumuna giriyordu.

Hayat ona bu yönden torpil geçmemişti. Aksine Efsun bu basit durumdan kendini mutlu edecek büyük bir pay bulmuştu. Yaşamak istiyordu ve bazen kendisine korkunç saçma gelen insanlar ya da olaylar onu hayattan uzaklaştırmamalıydı, kendisini hayatına dış pencereden bakarak bu duruma inandırmıştı.

Gerçeklik payını düşünmek gerekiyordu. Her şeyin gerçeklik payını düşünmeliydi. Mesela bir limon eline aldığında onun yalnızca limon olmadığını, hayatına yararları olabileceği gibi zararları olabileceğinin gerçeklerini de düşünmeliydi. Kafasının üzerinde hiç sönmeyen bir ampul yanmaya başlamıştı.

Kırlentleri temizlerken ya da tepsi üzerinde bir şeyler taşırken yoluna bakmak yerine her seferinde bu ampulün yanması için uğraşıyordu. Onun diğer karakteristik özelliği ise aslan görünümlü safderun bir kimse olmasıydı. Portresini sevgi oluşturuyordu. Fakat kimse portrenin nasıl çizildiğini merak etmiyordu.

Karma Hikâyeler Bölüm 7’yi beğendiyseniz, hikâyenin devamını okumak için tıklayınız.

Bir sonra ki hikâyede verdiğiniz kelime olsun istiyorsanız takip etmeyi unutmayınız.

Karma Hikâyeler Bölüm 7