Şimdilerde Çocukluğumu Özledim
Ben eskiden; yerde, sağda ve solda küçük böcek görünce basardım, ezerdim. Köpek görünce korkar, sonrada yanımdakilere korkmadığımı göstermek adına kovalardım. Kedi görünce taş atardım. Ne bileyim karanlık bir odaya gireceğim zaman koşup ışığı açardım, eğer uyuyacaksam da hızlıca yatağıma girip yorganı üzerime örterdim. Küçükken top oynardım, sırayla kaleye geçerdik. O ”aylık” dediğimiz oyunda ortaya topu ben açardım.
Ekmek almaya gidip, dönerken o uçtaki kısmı yerdim. Eskiden heves ile bilgisayar başına geçip araba yarışı oynardım. Eve gelen çocuklar ile oyuncaklarımı paylaşmak istemezdim. Her zaman boş zamanım olurdu; sabahları erken kalkıp Scooby Doo izlemek, yatmadan önce sütümü içip kitap okumak ve okuldan geldiğim zamanlarda hemen oturup ödevimi yapmak için boş ve değerlenmiş zamanlarım vardı benim.
Dikkat ederseniz hepsini geçmiş zamanın fiil eki ile yazdım. Çünkü hepsi eskidendi, çocukken yaptığımız şeylerdi, en azından benim yaptığım. Şimdilerde o günleri daha bi çok özlüyorum, tabii yaptığım şeyleri yapmayaraktan. Yani, artık kedi taşlamıyorum, daha çok ara sıra onları seviyorum ve hayal ediyorum, nasıl daha güzel bir yaşam alanı sunabilirim veya yiyecek-içecek verebilirim diye. Mesela köpekleri kovalamıyorum artık, hatta ve hatta onları görünce selam veriyor ara sırada hâl hatır sorduğum bile oluyor.
Resim 愚木混株 Cdd20 tarafından Pixabay‘a yüklendi.
Bugünlerde, böcek gördüğüm zaman onu ezer isem hayatını elinden aldığımı düşünüp üzülüyorum, belki yaşayacağı hayat 1-2 gün bile olsa bunu onun elinden ben alacağım diye üzülüyorum, ya vebali bana kesilirse diye düşünürüm. Şimdilerde, karanlık bir odaya gireceğim zaman hiç acele etmiyorum, hatta ışıkları kapattıktan sonra üstümü değiştiriyor yatağıma öyle giriyorum. Şimdilerde, top oynamak için fazla hevesli değilim, hayat beni yormuş gibi ayda bir ya da iki halı saha maçıyla yetiniyorum. Şimdilerde, ekmek almaya zorla gidiyorum, en fazla 15-20 metre olan mesafe bana çok uzun geliyor.
Artık -artık, ”artık” yazıyorum çünkü bende sıkıldım şu ”şimdilerde” kelimesinden, fazlasıyla bunaltıcı değil mi?- bilgisayar başına o eski hevesle geçmiyorum, oyun oynamak bana zor geliyor. Zaten araba yarışımda yok bilgisayarımda, kuzenimle futbol oyunu oynuyoruz. Zaten bugünlerde oyuncağım yok o konuyu atlıyorum. Son zamanlarda boş zamanım oluyor da sanki benim için yok gibi, uzun süredir hâlini hatırını sormadığım arkadaşlarım ve akrabalarıma mesaj atmak bana zor, sanki zamanım yok gibi geliyor. Sabahları erken kalkıp televizyon başına geçtiğimde ise Scooby Doo’yu bulamıyorum ve okuldan geldiğim zamanlarda hemen yemek yemek ve uyumak istiyorum. Benim o zamandan bu zamana, bana çocukluğumu hatırlatan ve yaşatan ve ayrıca benim asla vazgeçemediğim tek bir şey var; uyumadan önce sütümü içmek ve kitap okumak.
Ben, şimdilerde, eski zamanlarımı ve çocukluğumu çok özlüyorum. Bayramlarda saçlarımıza jöle sürmek için can attığımız ve her seferinde ise ”Kel olursun, kel! Sürme onu saçına başına” diyen ailemin, yokluk içinde yaşadığımız ve ekmeğimizi bölüştüğümüz amcalarımın, yani kısacası bizim eski halimizi ve elektrikli eşyaların dünyamızı ele geçirmediği, tek derdimizin eve erken girdiğimiz günleri ve mutluluktan başka bir şey bilmediğimiz o saf ve sade günleri, çok özlüyorum. Sevgi ve Saygılarımla 🙂
İlker Has’ın diğer yazılarına ulaşmak için tıklayınız.
Beni İnstagram’dan takip etmek için tıklayınız.
Şimdilerde Çocukluğumu Özledim Şimdilerde Çocukluğumu Özledim Şimdilerde Çocukluğumu Özledim Şimdilerde Çocukluğumu Özledim