Keşke Yetmişler

Keşke Yetmişler

Yetmişlerde yaşayacaktık. Öyle yetmişlerde doğmak değil. Daha önceleri doğmuş olacaktık ki yetmişlerinde gelecektik İstanbul’a, o yabancılara satılan sahil kenarlarından bir yer bulacaktık, yerleşecektik erkenden. Eğer sahil kenarları pahalı gelirse taksite girerdik, en azından şimdiye kadar ödemiş olurduk değil mi? Ödemiş olurduk tabii ya…

Keşke Yetmişler

Güzel bir okulda okumuş olurduk. Köşe başı üniversitemiz olmazdı ama işini bilen kalifiyeli, nitelikli öğrenciler olarak yetişebileceğimiz üniversitelerde, belki birkaç sene daha fazla çalışarak girer, üniversiteyi hakkımızla okumuş olurduk. Torpillerden, parası olanın daha iyi eğitim alabileceği sınıflardan nemalanmazdık. Vaktimizi doğru değerlendirir, bol bol kitaplar okur ve kulüplere katılırdık. Okuduğumuz mesleğin dışında farklı meslekleri hobilerimiz hâline getirirdik. En azından başarılı olamasak da ucundan merakımızı giderecek alanlara atıldığımız zaman, başarısız olsak dahi maddi açıdan kendimizi zora sokmamış olurduk.

Keşke Yetmişler

Kaygısız bir gençlik geçirirdik. Belki bir filmin yıldızlarından biri olurduk. Şu an bile hayranlıkla izlediğimiz, başrolünde Kemal Sunal’ın yer aldığı o filmlerin gişelerinde sabahlardık, nereden bileceğiz ki yetmişlerde yaşamadan yetmişleri… O zamanların nasıl güzel olup olmadığını…

İnsanın hayal gücü alıp yetmişlere götürünce çok vizyoner düşünebiliyoruz. En nihayetinde şimdilerde yaşayamadığımız gençliğimizi yetmişlerimizde yaşayabilirdik. Aynı bakış açısında bakabilir miydik bilmiyorum ama yetmişleri görüp geri dönebileceğimiz bir imkânımız olsaydı da farkını anlayabilseydik; gelecek için umutlanmak gerekirken, geçmişin özlemini yaşayıp daha güzeldi o zamanlar, keşke yetmişlerde yaşayabilseydik demeseydik; belki de yetmişler bu kadar fark yaratmazdı günümüzde.

Son görsel yapay zeka canlandırılması ile yapılmıştır. Sizde böyle görseller denemek için tıklayınız.

Diğer yazılarımı okumak için tıklayınız.

Yazı içerisindeki ve öne çıkan görselin kaynağına ulaşmak için tıklayınız.