Gariptir İnsan
Oturmuşum sahil kenarında bir banka, kayalara çarpan hırçın denizi izliyorum. Deniz hırçın, ben sakin, insanlar neşeli. Ne vardı bu kadar mutlu olacak? Bu kadar mutlu olmayı gerektirecek ne var hayatımızda? Bu kadar üzülmeyi gerektirecek ne var? Bir gün sahilde bir banka oturup derin denize karşı sonsuz bir suskunluğa bizi boğacak ne vardı hayatımızda? Hiçbir şey yoktu, her şey insanda bitiyordu. İnsan kendi denizinde boğuluyordu, limanlarına attıkları demirler pas tutmuş gemiler yüzünden.
İnsanlar, ne bileyim garip. Garibiz. Garipçe köyünün var olmayan nüfusuyuz işte. Kendimizi bir bankta ölüme terk edecek kadar, ölümü isteyecek kadar yaşama merak salmış kimsesizleriz. Yüzmeyi bilmeden denizlerden tüm kıyılara varmak isteriz. İsteriz isteriz, hayır deme istersin. Öyle bir suya girersin ki bir gün, boğulmadan çıkamayacağını dibe düştüğünde anlarsın. Aşık olursun, aşkına düşersin. Güvenirsin, yine düşersin. İnanırsın yeniden, yine, defalarca düşersin. Dibin nerede son bulduğunu ararsın, öyle düşersin yahu öyle! Şaşırırsın, durmak bilmeyen düşüşlerin, bitmek bilmeyen hayallerinle kesiştiği noktada ölümün ne olduğunu ucundan görürsün.
Resim 愚木混株 Cdd20 tarafından Pixabay‘a yüklendi.
Bitmesini ister insan, bitip son bulmasını, ayrıca yanıp kül olmasını bir yandan. Sonra izin vermez insan, kendine izin vermez. Razı olamaz bazı acıların son bulmasına. Çünkü kendini orada bulmuştur, kayıp düştüğü o dipte, sonsuz olan dipte. Duvarları kaygan olur, kendi yağladığı duvarlardan çıkamadım der. Kendisini oraya ait hissettiği için çıkmak istemez ama başkasını suçlar. Sonra da çıkmak istiyorum diye bağırır. İki yüzlüdür insan, kaçarken kalmak ister, nefret ederken sever. İnsan hep iki yüzlüdür, unuttum der, döner dolaşır yine ait olduğu yere gider. İnsan yalancıdır, seviyorum der, yanıyorum der, ölüyorum der. Ertesi gün kalkar hiçbir şey olmamış gibi hayatına kaldığı yerden devam eder.
İnsan gururludur. Hatasını kabullenmez, farklı pencerelere adımlarını atamaz, istemez. Çünkü düşünür, bildiğini sanır, yaparım der ve eline yüzüne bulaştırır, yine de yaptım der. Arkasından konuşur yüzüne güler. Kıskanır, çemkirir, eleştirir, kırar, parçalar sonra da en çok ben kırıldım, acıyı iliklerimde ben hissettim, yaşadıklarıma rağmen en güçlü benim diyerek ortada naralar atar. İnsan kendini üstün görür, yaşayan bütün canlılardan üstün, güçlü, yenilmez sanır bir yandan. Yapar; saygı ve güç için insan her şeyi yapar. Vurur, yakar, kırar güçlü olmak için herkesi ezer. En tepeye çıkar, bu sefer yalnızım der. Yetinemez insan, yetinemediği için hep yenilir, bilemez bunu. O her zaman en iyisini, en yenisini istemekle meşguldür. İnsan sormaz kendine, insan sorsaydı kendine başka bir insanı böylesine susturmazdı elbette.
İlker Has’ın diğer yazılarına ulaşmak için tıklayınız.
Beni İnstagram’dan takip etmek için tıklayınız.
Gariptir İnsan Gariptir İnsan Gariptir İnsan Gariptir İnsan